****

Interscope, 2002
Polydor

Er is een tijd geweest dat je je eventuele voorliefde voor de vrolijke, ongedwongen deuntjes van Sheryl Crow maar beter voor jezelf kon houden, tenzij je in een maatschappelijk isolement wilde terechtkomen. Omdat er tegenwoordig heel wat belachelijkere en minder kwaliteitsvolle platen worden gemaakt, kan Sheryl weer volledig door de beugel. Eén ding staat alvast als een paal boven water na enkele draaibeurten van 'C'Mon, C'Mon': een absolute feel-good cd als 'Tuesday Night Music Club' zit er voor de ranke schone uit Montana niet meer in, maar de scherpe randjes zijn er na de venijnige wraakschijven 'Sheryl Crow' en 'The Globe Sessions' weer zorgvuldig afgevijld. Een en ander wordt meteen duidelijk bij opener 'Steve McQueen', een meezinger van het zuiverste gehalte die duidelijk weer zijn weg zoekt in het weidse landschap tussen mainstream rock en country. Ook de rest van 'C'Mon C'Mon' gaat dezelfde richting uit, met hoogvliegers als de uitstekende single 'Soak Up the Sun' en het meer dan voorzichtig naar Heather Nova verwijzende 'Safe & Sound'. Hoogtepunt is het ingetogen, dissonante 'Weather Channel', een knoert van een ballad die de sterke punten van Sheryl Crow – die stem!, die arrangementen! – op een rijtje zet. Alleen jammer dat, behalve die paar uitzonderingen, de songs op 'C'Mon, C'Mon' te zeer in elkaars verlengde liggen om van een echt topalbum te kunnen spreken. Maar alleen een kniesoor die daarover zal vallen.

Door Prof. Joost 08/04/2002 - categorie : music -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.