Dream Theater: Six Degrees of Inner Turbulence (2cd) Digg* cd bespreking

Dream Theater: Six Degrees of Inner Turbulence (2cd)

WEA/Elektra, 2002
Warner

Normaal gezien haalt ondergetekende steevast het kotszakje boven als er ook maar met één woord over prog-rock of prog-metal wordt gerept, maar voor het muzikaal onderlegde vijftal Dream Theater maak ik graag een uitzondering. Al sinds hun debuut 'When Dream and Day Unite' scheert deze in New York gewortelde virtuoze band hoge toppen met technisch hoogstaande, op een haast schoolse leest geschoeide metal, die welisweer eerder het verstand dan het hart van de luisteraar aanspreekt, maar toch steeds weer je bakkes laat openvallen uit puur ongeloof. Wat de heren afgestudeerde instrumentengeeks op de dubbelaar 'Six Degrees of Inner Turbulence' klaarspelen, is weer niet van de poes. Dream Theater slaagt er nog maar eens in hun eigen grenzen qua composities en uitvoering serieus te overschrijden en doet dat deze keer met het titelnummer, één langgerekte song van om en bij de drie kwartier die het hele tweede schijfje vult en genoeg ideeën bevat om tien middelmatige metalbands een zorgeloze carrière te bezorgen. Dream Theater is echter in hetzelfde bedje ziek als de meeste andere prog-metalbands: technisch is het allemaal schitterend, maar gewone stervelingen die nog nooit een instrument in hun pikkels hebben genomen, zullen het koud noch warm krijgen bij de opeenvolging van powerrifs, ingewikkelde keyboardpassages, constant wisselende tempi en de binnen de nummers gemetselde halve drumsolo's. Van enige emotionele verbondenheid is dan ook totaal geen sprake, je zit er gewoon bij en luistert ernaar. Maar dat zal wel hun bedoeling zijn geweest.