The Roots: How I Got Over Digg* cd bespreking

The Roots: How I Got Over

Def Jam, 2010.
Universal

Voor Digg*ers van: intelligente en doordachte hiphop.

Patrick Riguelle zal het enkel kunnen beamen: bands in praatprogramma's hebben meer in hun mars dan wat muziekbehang. Zo lieten The Roots zich gewillig rekruteren als begeleidingsband voor Late Night With Jimmy Fallon, maar dat heeft hun creativiteit allerminst beknot. Wel integendeel, met hun nieuwe plaat voegt de veelzijdigste aller hiphopacts alweer een fraai hoofdstuk toe aan hun almaar indrukwekkender ogende muzikale turf. En het wordt nog beter: ‘How I Got Over' is het lichtpuntje aan het einde van de donkere tunnel die The Roots met ‘Game Theory' waren ingeslagen.

Niet dat ‘Game Theory' en ‘Rising Down' geen goede platen waren. The Roots waren pissed off en dat vertaalde zich naar muzikaal vitriool uit de riool. De poreuze politieke fundamenten van het Bush-regime werden onderuit gehaald door een gitzwarte modderstroom van gemene beats, asgrauwe synths en de kolkende flow van Black Thought en z'n kompanen. Nu Obama de maatschappelijke tumoren met wisselende resultaten probeert weg te stralen, zien The Roots de toekomst toch behoorlijk hoopvol tegemoet. Het levert dan ook hun meest toegankelijke plaat op sinds ‘The Tipping Point'.

Zo loopt Black Thought in het titelnummer als een soort seismograaf door de straten en de verrassend melodieuze soul verraadt dat hij niet langer enkel bad vibrations opvangt. Helemaal opgewekt en vrolijk wordt het met het opzwepende duo ‘Right On'- ‘The Fire', waarin respectievelijk Joanna Newsom (jawel!) en John Legend een vocale cameo maken. Maar The Roots hebben geen bekende namen nodig om te scoren. Ook het meeslepende ‘The Day' en de vurige soul van ‘Doin' It Again' zult u na slechts een handvol luisterbeurten aan het hart drukken. Enkel de clichématige bonustrack ‘Hustla' vloekt als een ketter in een kerk met de onweerstaanbare bouillabaise van soul, funk en hiphop die The Roots een plaat laten horen.

Hoewel ?uestlove en co dus rustiger wateren bevaren, zijn echter niet alle olievlekken opgeruimd. De eerste plaathelft van ‘How I Got Over' is namelijk wel even toegankelijk, maar tegelijkertijd veel weemoediger van aard. Voor volstrekte zorgeloosheid is er zelden plaats in de muziek van The Roots. Luister maar naar de smeekbede van Jim James (Monsters Of Folk) in ‘Dear God 2.0', een track waarin blue eyed soul en zwarte hiphop elkaar troostend een arm om de schouder leggen. Nog smekender is misschien wel ‘Now Or Never', een pleidooi voor daadkracht dat met de mooiste zanglijn van de plaat gaat lopen.

U heeft het misschien al gemerkt: ‘How I Got Over' bulkt van de verrassende gastbijdrages. Wie vreest voor een soort ‘Roots + guests'-plaat kan echter op z'n beide oren slapen. Jim James, Joanna Newsom, John Legend, de engelenstemmen van Dirty Projectors in ‘A Peace Of Light': ze zijn allemaal heel vakkundig en bijna onopvallend in de songs verwerkt. Een beetje zoals Flying Lotus deed met Thom Yorke op ‘Cosmogramma'.

Zelfs op hun luchtigst blijven The Roots dus intelligent en doordacht klinken. Waar ‘The Tipping Point' bijwijlen nog flirtte met platitudes, blijft ‘How I Got Over' een plaat lang opwindend zonder banaal te klinken. Maar nog meer dan die iets luchthartigere toon valt vooral de constante kwaliteit van deze plaat op. The Roots leggen de lat alweer zo hoog dat zelfs een herboren Tia Hellebaut er niet over zou raken. Een unicum!

http://www.theroots.com/