Back Yard, 2010
Rough Trade

Voor Digg*ers van: plaatjes die klinken als een popquiz.

Natuurlijk staan wij allemaal te drummen om tijdens het zomerseizoen de helden van enkele generaties op een festivalpodium te zien strijden. Tijdens deze maanden tonen de weiden zich echter ook het perfecte strijdveld voor de new kids on the block om hun eerste pluimen te verdienen. Wie weet is die dagboekentree binnen enkele jaren niet je sterke toogverhaal, wanneer jij een in razendsnel tempo uitverkochte AB-gig ooit nog voor drie man en een paardenkop zag spelen op een zijpodium. Dit zou wel eens het geval kunnen zijn voor de Leffingeleuren-bezoeker die de gig van TeenagersInTokyo meepikt. Dit voor 80% door oestrogeen aangedreven vijftal verzamelde al een schare fans als opwarmer voor onder meer CSS en Gossip, maar is nu klaar om de wereld te veroveren met hun eerste langspeler.

Ze hebben alles in huis om de hype van het najaar te worden: de attitude, de look (frontvrouw Samantha Lim zou als professionele hipcat zo het nieuwe Topshop-boegbeeld kunnen worden) én de songs. Laat de nieuwe single ‘Peter Pan' gerust je trommelvliezen strelen: catchy alternopop die het debuut van Sneaker Pimps een make over voor de dansvloer geeft. In combinatie met de juiste mixen - The Horrors namen het nummer al onder handen - en de in het oog springende videoclip waarin een boerderijset in een bloedfestijn eindigt, kan dit wel eens de doorbraakhit worden.

Het stopt niet bij dat ene scherpe schot op ‘Sacrifice'. De titeltrack grijpt als opener meteen je aandacht: de riff van de uitgebeende strofen doet meteen aan The xx denken, het refrein is Blondie in de mix bij Ladytron. Ook doorheen ‘End It Tonight' dwaalt Debbie Harry's geest rond, voor de gelegenheid gewrongen in een skinny Nudie jeans. De onderkoelde popsong ‘New Day' wordt met voldoende schijnbare tegenzin gezongen om cultureel verantwoord te zijn en heeft alweer een grandioos geconstrueerde bridge-refrein-combo waarop Ladyhawke terecht jaloers mag zijn. TeenagersInTokyo weten hoe ze een song moeten schrijven: de uitbarstingen van ‘Talk to the Fire' of de mix van hoekige beat, heliumklaagzang en afgemeten gitaarakkoorden in ‘Isabella' zijn bijna too cool for school en schreeuwen om een zweterige kelderclub.

Goede punten, maar natuurlijk moet er nog verder aan de formule gesleuteld worden. Zoals blijkt uit de overvloedige referenties in bovenstaande paragrafen, zal de verdere zoektocht naar een eigen muzikale identiteit de eeuwigheidswaarde van TeenagersInTokyo duchtig beïnvloeden. Een eerste stap is alvast om het zachtere werk overboord te gooien. De gesuikerde zanglijnen van ‘Long Walk Home' vechten met de wavy synthlijn. Wat de grote finale had moeten zijn, is nog een bontere overtreding geworden: ‘3046' is het soort danceballade waarmee Sylver een plaat zou afsluiten. Die koude rilling langs de ruggengraat bevestigt meteen dat er nog werk aan de winkel inzit, maar voorlopig krijgt Teenagersintokyo toch al een plaats in de "big in 2011'-poll.

http://www.teenagersintokyo.com/
http://www.myspace.com/teenagersintokyo

Door Tom De Moor 21/07/2010 - categorie : music -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.