Is je geld op na twee weken solden, of verwacht je dat pas op 26 juli, dag van de lege portemonnees, de bodem echt wel bereikt is? Geen probleem, onderstaand lijstje excellente muziek is allemaal voor nop te vinden op het internet. Legaal en met de zegen van de bands welteverstaan, wij promoten geen diefstal. 

1) Hesper Payne: Unclean Rituals, UK, 2010

http://hesperpayne.bandcamp.com

Voor Digg*ers van: Morbid Angel op 1/4 snelheid, My Dying Bride in een bad trip, Unearthly Trance in Engeland

Hesper Payne is een band van volhouders (eigenlijk volhouder, Brooke Johnson, ook van Axis of Perdition, probeert al enkele jaren om een vaste line up bijeen te houden) die ook van de luisteraar wat volharding vraagt. Het extreem zware en ‘getextureerde' doommetalgeluid draagt ver en diep, maar is soms te intens om zonder ongemakkelijk gevoel verder te beluisteren.

Dat aspect van Hesper Payne heeft Brooke dus zeker en vast van zijn andere band meegenomen naar dit project. Eigenlijk is dit een recente evolutie, want op de vorige twee e.p.'s (ook te vinden via bovenstaande link) was er weliswaar sprake van een log en zwaar doom/death-geluid, maar het gebruik van keys om die misantropische landschappen te schilderen was nog niet zo uitgesproken. 

Het tempo gaat van traag, trager, traagst. Af en toe, zoals tijdens de openingstrack, is er een korte uitbarsting maar het uur wordt overwegend vol gemaakt met slepende betonmixerriffs. De gitaren zijn zo laag gestemd dat ik me afvraag of die onderste snaar niet over de grond sleurt. Door het gebruik van allerlei delay- en overdubeffecten worden de riffs soms vettig uitgesmeerd tot zwarte drones. Men draagt er echter wel zorg voor om de luisteraar niet te versmachten: rustiger passages en cleane brugjes zijn vaak aanwezig.

Ook met de vocalen wordt gevarieerd, zolang het maar dreigend of wanhopig klinkt. Veel grunts dus wel. Maar op dit punt in de recensie ga ik er vanuit dat iemand die daar niet tegen kan toch al heeft afgehaakt. Afhaken doe je waarschijnlijk ook ergens halverwege je eerste luistersessie, maar je komt ernaar terug geloof me. Hesper Payne heeft iets verslavends en mystiek. Het moet te maken hebben met de geschiedenis van hekserij en dwaalgeesten die aan hun geboortegrond kleeft in het desolate Noorden van Engeland.

De band is op en top Engels, het gevoel voor duistere romantiek en ingehouden drama dat we kennen van de grote Britse Doombands (je weet wel wie) zit hier ook in, soms is er zelfs sprake van nauwelijks verholen melancholie. Maar zelfs op die momenten blijft het offervuur van de heksensabbat knisperen in de maanloze nacht. Hesper Payne: straf maar niet voor doetjes.

2) Virus: Raped by Mutants, UK, 2010

http://moshpittragedy.com/info-virus.php

Voor Digg*ers van: o.a. oude Metallica en Vio-Lence.

Dit is een vier tracks tellende thrashmetal-e.p. die liefhebbers van de wat verwaterde jaren tachtig stijl van 'epische thrashmetal' zal bekoren. De stoom lijkt een beetje van de ketel in de retrothrashrevival, maar dit bandje zou daar sowieso niet echt in passen. De meeste van die youngsters spelen een superagressieve stijl die wat aanleunt bij Exodus, Death Angel en de Duitse school. Hun goed recht, maar die snelle opeenvolging van korte riffs, tremolo's en dubbele-basdrums bereikt ook snel een verzadigingspunt.

Daarom waren oude meesters als die twee hierboven ook zo'n goden in hun tijd, ze maakten lange(re) nummers die meer dan één knallende rif hadden, al eens gas durfden terug nemen en daarom uiteindelijk aan impact wonnen. Virus is dus ook zo'n band. De vier nummers hier hebben niet de impact van 'Seek 'n Destroy' of 'Fight Fire With Fire' maar doen toch niet veel onder. De band weet deksels goed hoe een snelle en efficiënte thrash attack wordt geconstrueerd, maar verhoogd steevast de impact door afwisselende nummertjes op te bouwen.

Ze spelen die dan ook nog eens erg enthousiast en kundig in. Tussen de galopperende drums en hoge zanguithalen zitten soms knappe solo's en herkenbare riffs geprangd. Erg genietbaar is ook de zang: met een typisch Brits accent worden de teksten over zombies en mutanten uitgespuwd. Er zit venijn in maar zonder geforceerd te zijn en de steun van achtergrondroepers zorgt voor extra kracht. 

Virus heeft een wat losse speelstijl en de opnames gebeurden zeker en vast niet in onder de meest moderne productieomstandigheden. Wat mij betreft zijn dit geen mankementen, het draagt eerder bij aan de charme en het eigen geluid van de band (iets wat veel hedendaagse metalbands ontberen). Virus is eigenlijk ook geen hedendaagse band, het is een reünie van een groepje vrienden die '86 al eens een album opnamen.

Je ziet: vet drijft altijd boven. Dit is gratis te downloaden via de site van het Moshpit Tragedy label maar als je wil, mag je er ook wat voor geven. Toffe peren, hè? Als je daar dan toch aan het rondsnuisteren bent voor goede thrash metal, haal dan ook ineens het album 'Figurehead of Pain' van Suicide Watch.

3) Cavemen Speak: Season Finale, BE, 2010

http://marathonofdope.com/?p=930

Voor Digg*ers van: alternatieve hiphop.

Ik schrijf niet vaak over hiphop maar deze keer kon ik niet anders. Het blijkt dat er in het hele Digg*-archief nog geen enkele recensie gewijd werd aan deze Kortrijkzanen. Schande! En met het schaamrood op de wangen typ ik hier dan ook enkele lovende woorden over deze vooruitdenkende en spannende hiphop crew.

Zijn er nog mensen in de zaal voor wie Cavemen Speak onontgonnen terrein is? Wel, lees verder terwijl je 'Season Finale' op je harde schijf een stekje geeft. Dit is namelijk het ideale vertrekpunt, een gratis 'best of' van de voorbije 10 jaar gedurfde slaapkamerbeats en tegendraadse rijmpartijen. 

Caveman Speak bestaat (bestond?) uit het drietal Nomad, Speed Dial 7 en Danzil Bearskin, die onder elkaar zowel de vocale als de productionele taken verdeelden. Ik zal beide aspecten van de band kort toelichten en verder raad ik iedereen aan deze compilatie gewoon te beluisteren (en als je dan toch op website van Marathon of Dope surft, schuif ook even de nieuwste van Zucchini Drive in je download cue). De sound van Caveman Speak laat zich niet zo eenvoudig in recensietermen uitdrukken, daarvoor is er teveel pure kunstzinnige vrijheid mee gemoeid. Tegelijkertijd blijft de band wel degelijk binnen het hiphopgenre actief, of toch voor 85% van de tijd. 

Muzikaal gezien is Caveman Speak niet op zijn bek gegaan bij hun eerste avontuur. Ze spelen nooit op veilig met hun beats, maar tegelijkertijd dragen ze er wel zorg voor dat de boel ritmisch klopt en een coherent geheel vormt. Logische invloeden zijn Antipop Consortium en El-P, maar in vergelijking met die laatste gebruiken ze veel minder pure noise.

De sfeer is ook luchtiger, daarom loopt een vergelijking met Dälek behoorlijk mank. Maar de breedbeeldvisie op een hiphopproductie, het belang van sfeer in de beats en het eclectisme delen ze met die laatste zeker wel. Stukjes pianojazz, violen, kermisorgeltjes, akoestische folkgitaren, breakbeats en koude elektro: het kan allemaal een plaats krijgen binnen het muzikale spectrum van Cavemen Speak. En toch blijft het binnen de microkosmos van ieder individueel nummertje erg samenhangend en logisch. 

Vocaal is er ook veel variatie te noteren, de drie rappers hebben elk een karakteristieke stem. Die van (the homesick) Nomad steekt er echter wel bovenuit, in die mate zelfs dat zijn nasale geneuzel voor sommigen wel een afknapper kan zijn. Bij wijze van afwisseling wordt er ook geregeld 'gezongen'. De frasering van het rappen blijft, maar er wordt wat melodie ingesmokkeld, al lukt dat soms niet.

Zoals het geval is in het muzikale departement, is er ook geen 'standaard' Cavemen Speak-rapstijl. We horen soms één, soms drie en soms meer stemmen in een nummer. Dat kan lekker old school zijn, met ieder zijn strofe of het uitwisselen van flarden tekst. Maar evengoed zetten ze een behoorlijk verwarrrend stemmentheater op, wat in combinatie met de muziek aan een authentiek hoorspel doet denken. Het Koekoeksnest lag toch ook in West-Vlaanderen?

4) Cripple and Casino: s.t. , CRO, 2009.
http://crippleandcasino.bandcamp.com/

Ja, jongens wat is dit? Een mengelmoesje van noise, grunge, en punk... Je zou denken dat dit zo erg uit de mode is dat de band niet eens op het idee zou komen om een studio te reserveren. Deze Kroaten dachten daar anders over, en waarom niet? Band en nummers hebben die speciale x-factor, die maakt dat je de muziek apprecieert los van genreregels en modieuze machtsverhoudingen.

Ze lappen trouwens heel wat regeltjes aan hun laars, want hoe zou je anders de kreet 'I Want Disco' van zangeres Petra aan het begin van 'Isuzu' verklaren? De vette baslijn die vervolgens losbarst dient haar onmiddellijk van repliek trouwens. Zo hebben we al direct twee sterke punten van C&C in het vizier. De vocalen van Petra zitten vol emotie en dynamiek, maar gek genoeg weigert ze zuiver te zingen of de krochten van de pure hardcore brul op te zoeken. Ze danst zo wat rond de melodieën heen met haar stem, en deelt soms roepend en krijsend behoorlijk stevige steken uit aan het trommelvlies van de luisteraar.

Het basgeluid daarentegen is prominent aanwezig en erg vol. Zo vol zelfs dat de bas soms zwanger lijkt van Jamaicaanse dubproducers. Simpele punkritmes worden er gelukkig ook genoeg gespeeld. Dat lijkt toch wel een constante op deze plaat, punk. Is het niet altijd duidelijk in de muziek dan toch wel in de vrijbuiterssfeer. 

De band houdt gedurende het hele album een redelijk strak tempo vol, maar zou soms toch wat meer mogen afwisselen. Met name het scherpe, van postpunk en new-wave geleende gitaargeluid gaat soms wel een beetje op de zenuwen werken. In een ruig nummer als 'Equations' zou een wat andere aanpak misschien beter werken. In opener 'Movie Star' daarentegen kan ik die snerpende tonen wel goed vinden. We horen duidelijk dat de band niet alleen avontuurlijk is, maar ook zoekend. Dat kan ook niet anders, dit album werd opgenomen nog geen jaar na de oprichting.

Soms spelen de vier te veel naast elkaar heen en verwatert de charme van dit kwartet. Gelukkig kunnen we dan op die basgitaar rekenen om ons voor de totale chaos te behoeden. Geef ze nog wat tijd en als ze dan terugkomen met meer hooks zoals die in 'Do My Job Right', 'Movie Star' of 'You'll Be a Dragon Again', dan kan deze hoekige lofi jangle rock naast charmant ook opwindend zijn van begin tot einde. In ieder geval, als je wel eens naar Fugazi, Sonic Youth of Shellac luisterde moet je dit groepje zeker eens proberen.

Door Stijn Van Hees 21/07/2010 - categorie : music -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.