Andrew W.K.: I Get Wet Digg* cd bespreking

Andrew W.K.: I Get Wet

Universal, 2002
Polydor

Terwijl sommigen onder ons 's morgens opstaan en meteen de dingen groeten, stapt de nieuwe Amerikaanse rebel Andrew W.K. laat in de middag uit bed, perst een met liefde gekoesterde veest uit zijn bilspleet en zet het resoluut weer op een zuipen, om later op de dag op een wilde braspartij te belanden. Een interessante dagindeling die we de heer W.K. tot op zekere hoogte wel benijden, maar volgens ons totaal geen reden om deze hoogstwaarschijnlijk uiterst coole dude een lucratief platencontract aan te bieden. 'I Get Wet' is een vrij onnozole plaat waarop de heftig rockende protagonist middels een weinig verscheiden verzameling rockcliché's en vooral te veel uptempo-songs zijn poepsimpele levensfilosofie – party on! - onder de aandacht wil brengen. De Amerikanen vinden dit na 11 september waarschijnlijk een ideale uitlaatklep en ja, er zijn wat invloeden van The Ramones en The Stooges, maar het muzikale laagje is gewoon te dun en het Beavis & Butthead gehalte te hoog om van een goede plaat te spreken. Ander en beter dus.