Universal, 2002
Polydor

Een band waarvan de bio invloeden als Faith No More, Tool, Fishbone en Phish vermeldt moet wel interessant zijn, denk je haast instinctief. Hoobastank mag dan wel prat gaan in grote mate beïnvloed te zijn door eerder genoemde topacts, op hun titelloze tweede cd vindt je daar helemaal niks van terug. Afgaande op nummers als 'Give It Back', 'Hello Again' en 'Up & Gone' heeft het viertal vooral goed geluisterd naar de funky metal van Extreme, typisch zo'n bandje waar we in een vlaag van zinsverbijstering of medelijden ooit wel een cd van hebben gekocht die nu – behalve het tijdloze 'More Than Words' – onder een hoop lakens en spreien een tweede thuis heeft gevonden. Het zou verkeerd zijn om Hoobastank te veel eer aan te doen door die vergelijking te ver door te trekken: bij momenten zouden ze de concurrentie wel aankunnen met een in een complete offday verkerende Linkin Park – ook al geen referentie om trots als een pauw mee naar je toekomstige schoonmoeder te trekken – maar het overgrote deel van het materiaal is as boring as hell en even doortastend als de regering in het NMBS-dossier. Next!

Door Prof. Joost 07/05/2002 - categorie : music -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (5) van anderen of geef uw mening