David Bowie: Heathen Digg* cd bespreking

David Bowie: Heathen

Sony, 2002
Sony

Oppergod David Bowie doet wel meer dan de hele dag lusteloos in de buurt van zijn anatomisch volkomen verantwoorde echtgenote Iman rondhangen: dat is zowat de eerste gedachte die me bij het beluisteren van 's mans nieuwste werkstuk 'Heathen' door het hoog ontwikkelde brein schoot. Zo wordt onder andere duidelijk dat Engelands meest briljante muziekmaker op bepaalde momenten voor zich uit gaat staren om over de dingen des levens na te denken, om die hersenspinsels in een later stadium in perfect songmateriaal te gieten. 'Heathen' schuurt omwille van die in muzieknoten gegoten filosofische beschouwingen aardig aan tegen Bowies roemrijke Berlijnse periode – iets waar de aanwezigheid van producer Tony Visconti zeker debet aan is – en distantieert zich duidelijk van de niet altijd even geslaagde muzikale avontuurtjes uit het recente verleden. Qua feeling is 'Heathen' vintage Bowie, stijlvol gehuld in meerdere flarden veelgelaagde muziek en voorzien van Bowies weldoordachte bespiegelingen op het leven, bewegingloze hogere machten en een wereld die stilaan om zeep gaat. Een cd die aan ene Ozark Henry misschien wel "The 21st century has finally started" zou kunnen ontlokken.