Tommy Lee: Never A Dull Moment Digg* cd bespreking

Tommy Lee: Never A Dull Moment

MCA, 2002
Universal

'Never A Dull Moment' is in het geval van Tommy Lee een titel waar je uit de losse pols wel een witz of tien kunt bij verzinnen. Tommy Lee, je weet wel, van opblaaspop Pamela Anderson, de krultangenrock van Mötley Crue en het niet bijster geslaagde zijproject Methods Of Mayhem. We vielen van pure verbazing dan ook bijna van onze gestileerde Digg*-stoel toen bleek dat onder deze vrij te interpreteren titel geen 45 minuten onversneden bagger schuilgaat, maar slechts een kleine 20 minuten. Vervelend op deze lekker evenwichtige cd zijn de ballads, die geen spat inspiratie bevatten en dus stuk voor stuk de concurrentie kunnen aangaan met de meest middelmatige rotzooi die van over de oceaan komt aangewaaid. Een stuk leuker wordt het wanneer de gitaren uit de kast worden gesleurd. Zo krijgt het retestrakke 'People So Strange' borstvoeding van een snoeiharde metalriff, terwijl het refrein overduidelijk richting Seattle uitwaaiert. Ook 'Afterglow', gelardeerd met enkele van Rob Zombie afgekeken "yeahs", is best te pruimen, net zoals de paar punknummers die hier en daar over deze cd zijn uitgesmeerd. Vijf of zes redelijke nummers op een cd waaraan Tommy Lee meewerkte, zelfs de meest onbevooroordeelde en positief ingestelde muziekliefhebber zal zich een aap schrikken. Al blijken die paar inventieve songs niet genoeg om 'Never A Dull Moment' boven de grote hoop crap te doen uitstijgen. Zo gul gaan we nu ook weer niet zijn. Versneden bagger dus, al was het maar omdat Lee zich aan Bowie's 'Fame' durfde te vergrijpen.