Warner, 2002
Warner

De ultieme koffietafelmuziek, zo wordt het muziekje van Morcheeba al jaren aan een stuk genoemd. Ietwat denigrerend, dat wel, maar wat moet je anders zeggen van een band die er telkens weer in slaagt om niets vernieuwends aan zijn sound toe te voegen? Ook 'Charango' brengt geen beterschap: de soulvolle jazzy triphop van zangeres Skye en kompanen ligt wel goed in het gehoor, maar is zo ongeïnspireerd en uiteindelijk zo bloedarmoedig dat je er na verloop van tijd de muren van oploopt. Het heerlijk gearrangeerde 'Slowdown' kan de pil enigszins nog vergulden, maar de rest van het materiaal blaast koud noch warm. Daar kan zelfs Lambchops Kurt Wagner niks aan veranderen. En kan er iemand die slide guitar es in gruzelementen slaan?

Door Prof. Joost 21/08/2002 - categorie : music -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.