Capitol, 2002
EMI

Je moest al potdoof of uiterst koppig zijn om na het beluisteren van het sprankelende debuut 'Parachutes' te beweren dat Coldplay geen potentie heeft. Vijf miljoen platenkopers bewezen dat er een markt is voor de dromerige, melancholische pop van de vier Britten, die zich trouwens nog steeds verbazen over het succes dat hen te beurt valt. Ook voor ondergetekende blijft Coldplays wereldsucces een klein mysterie, maar dat heeft alles te maken met de tristesse die van hun muziek afdruipt en helemaal niets met de kwaliteit van het songmateriaal. De doorwrochte eerste single 'In My Place' liet al uitschijnen dat ook 'A Rush of Blood to the Head', hun langverwachte tweede album, meer dan louter de moeite waard zou zijn, maar na intensieve beluistering van de volledige cd rest ons alleen maar sprakeloosheid. Chris Martin en zijn partners in melancholy slagen erin om gedurende 11 nummers de luisteraar constant in de ban te houden met songs die variëren van uiterst moody ('Clocks') tot uitermate emotioneel ('The Scientist'). Een plaat die nergens een distortionpedaal nodig heeft, is heden ten dage even zeldzaam als een grasspriet in een betonnen vloer. Koesteren is dus de boodschap.

Door Prof. Joost 04/09/2002 - categorie : music -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (3) van anderen of geef uw mening