 |
Botanique, Brussel, 15 juni 2010
Je mag haar de Kate Bush van de eenentwintigste eeuw noemen, al kan je haar evengoed bestempelen als de Britse Katy Perry van Griekse origine of de exotische kruising van Tori Amos en Lady Gaga. Feit is dat elkeen van bovengenoemde titels verwijst naar de voorliefde voor pop die Marina Diamandis duidelijk koestert, maar ook naar de eigenzinnige, zelfverzekerde manier waarop ze die overbrengt naar haar publiek. De Brusselse Botanique kon er afgelopen dinsdagavond over meespreken.
Een voorprogramma was er niet voorzien - de avond draaide enkel om Marina, haar band, haar Diamonds (niet de band, maar de fans!) en nog eens Marina. De zangeres die tweede eindigde in de race naar BBC's Sound of 2010 - enkel Ellie Goulding stak haar de loef af - had er geen enkele moeite mee om de aandacht naar zich toe te trekken. Het valt niet te ontkennen dat de Welshe wat haar looks betreft niet te klagen heeft, maar dat was zeker niet de enige reden voor haar opvallende optreden. Op YouTube zagen we Marina wel eens in de fout gaan door haar wendbare stem iets te veel te laten vibreren, maar dergelijke fratsen bleken in Brussel niet aan de orde zijn. Integendeel, Diamandis liet haar stem als een pas opgepoetste klok door de zaal weergalmen en legde zelfs de grootste criticasters het zwijgen op.
Ook als entertainer liet de singer-songwriter zich gelden. Niet alleen had Marina een heuse reeks aan attributen mee het podium opgesleurd (bijvoorbeeld een pluche hamburger om de Amerikaanse clichés uit ‘Hollywood' nog wat kracht bij te zetten), de zangeres koos er ook voor een kledingwissel door te voeren tussen de normale set en de bisronde door. Speels, maar met zichtbare professionaliteit manoeuvreerde ze van de ene kant van het podium naar de andere, zwoel lonkend naar de strategisch gepositioneerde fotografen in het publiek. Af en toe kon er zelfs een stukje choreografie af.
En dan zijn er natuurlijk nog de songs. Van Marina's debuutalbum ‘The Family Jewels' passeerde zowat ieder nummer de revue en het moet gezegd worden dat geen enkel van deze liedjes zou misstaan als single. Allicht geruggensteund door de juiste producers heeft Marina een formule gevonden die keer op keer blijkt te werken. Wat de Welshe zangeres brengt, is pop pur sang - soms in een smakelijke mix van hitparadepop, glam en new wave (‘Shampain', ‘Are You Satisfied?', ‘Oh No!'), soms wat subtieler en van de bombast ontkleed (‘Rootless', ‘Obsessions'). Voor laatstgenoemde song en het iets donkerdere ‘Numb' nam Marina plaats achter de piano en werd de band even van het podium gehaald. Als pianiste bleek Diamandis geen hoogvlieger, maar vocaal maakte ze enorm veel goed.
Het enige minpuntje aan Marina's optreden is het feit dat je haar kan verwijten te weinig oprechte emotie in haar voordracht te steken. Is de ambitieuze, assertieve vrouw op het podium de echte Marina of verstopt ze zich achter een podiumgimmick? Eerlijk gezegd kan het ons niet zoveel schelen. Het is ook niet zo dat de zangeres nummers brengt die veel authenticiteit vereisen. Wanneer de Britse zich aan het dramatische ‘Guilty' waagt, hangt er overigens wel de nodige onderhuidse spanning en vonkende elektriciteit in de lucht.
Move over Kate, Lily, Amy en zelfs Ellie - Marina Diamandis heeft zich bewezen als de meest toonvaste, meest zelfbewuste, meest entertainende en meest veelbelovende zangeres van de hele visvijver!
Door Laura Van Eeckhout 16/06/2010 - categorie : - 
verstuur dit artikel aan een vriend  Share on Facebook
 Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.
|
