Cactusfestival 2010 dag 2 Concert bespreking Digg*

Cactusfestival 2010 dag 2

Minnewaterpark, Brugge, 10 juli 2010

Zo'n cactusfestival is altijd een moment van gratie. Onder een stralend gesternte want een Uruguayblauwe lucht - sinds het WK kan dat - trapte de tweede festivaldag zich op gang, met Balthazar dat als eerste band een gooi deed naar uw en onze gunst. Als een van de vele Vlaamse groepen die recht uit Humo's Rock Rally tot in de hoogste regionen van de landelijke popmuziek zijn doorgeschoten, toonde de band uit Kortrijk zich een terechte claimer van het openingsconcert die zaterdag. Vaak hebben we bij Vlaamse rockrallybands een gevoel van uniforme eenheidsworst die dan wel een zeker niveau haalt maar nooit aan de Vlaamse klei onttrokken zou raken; bij Balthazar hadden we dat die zaterdag even niet. De band speelde 40 minuten lang net als een week eerder op Werchter erg strak, met een geluid dat die bluesy sound die de laatste tijd de trend lijkt te zetten aardig volgt. Wij hebben van Balthazar een erg authentiek concert gekregen, zij van het publiek het meeste succes tot een stuk in de vooravond.

Het is voor een band als Little Dragon dan ook een pak moeilijker om naar de gunst van zo'n publiek te dingen. De Zweden moesten het ondertussen puffende publiek onderhouden met onderkoelde klanken... dachten we, maar dat was buiten de waard gerekend. Little Dragon bewoog in 50 minuten meer dan onze heupen de afgelopen 23 jaar samen, deed ons meer aan Copacabana dan aan de Zweedse meren denken, maar kreeg ons toch niet écht opgewarmd. Het zal onze conservatieve inslag zijn, want wat de olijke bende rond zangeres Yukimi Nagano - voor de gelegenheid in een traditioneel Japans gewaad gedrapeerd, en we waren nog niet over de vestimentaire keuzes van Vampire Weekend een week eerder heen - bracht was erg zuiver en hapklaar voedsel voor ziel en onderbuik. Helaas hebben wij het daar meer voor rauwe biefstuk dan voor fladderende vlinders.

Rauw was de biefstuk die Black Mountain opdiende bijwijlen zeker. De band schudde ergens tussen Black Keys en Queens of the Stone Age (we dachten zelfs een flard God is on the Radio herkend te hebben) enerzijds, de vroege Pink Floyd - die met Syd Barrett - anderzijds melodieën uit hun stonerrepertoire die ons weer deden beseffen dat blues nog best ijskoud en godverdomme eenzaam is. Black Mountain verzorgde ons inziens het concert van de dag, met een al even chaotisch opgebouwde set als rockstijl. Als ze twee uur hadden gespeeld, we hadden twee uur genoten. Onze kop eraf als ze met het te verschijnen ‘Wilderness Heart' geen stap vooruit zetten.

Het is een enigszins gedurfde keuze, een jong en revelerend talent als José James op Cactusfestival te programmeren. Het Brugse Minnewaterpark lokt in grote mate gezinnen en jongeren die weinig van jazz kaas gegeten hebben. Gelukkig is James een muzikale kameleon en slaagt hij er wonderwel in om tijdens de uitzonderlijke weeromstandigheden het publiek tot bewegen aan te zetten.

Zijn laatste album 'Blackmagic' mag dan wel niet over de volledige lijn even overtuigend zijn, het bevat genoeg soulpower om een uur te vullen met meerdere hoogtepunten. Opener 'Code' zette direct de bakens uit voor het volledige concert: een zwoel en ritmisch nummer met de karakteristieke stem van José James daarop aan het vocal rappen. Het aanstekelijke charisma sloeg aan bij de massa en James dreef het tempo en moeilijkheidsgraad de hoogte in.

Hoewel James en de zijnen slechts een zestal nummers speelden (elk met een gemiddelde duur van zo'n tien minuten!), verveelden de vele momenten van improvisatie het allerminst. Het warmhartige 'Save Your Love For Me' was een mooie ode aan het afrodisiacum van de liefde, terwijl 'Blackmagic' een fantastisch pamflet voor black soulpower bleek. Jordana de Loveley vervolledige nog even de groep voor een intiem samenspel ('Love Conversation'), maar het echte hoogtepunt vormde Benga's dubstepnummer 'Warrior' en de bloedgeile afsluiter 'Made For Love'. José James bevestigde zijn hoogstaande live-reputatie met een technisch verfijnd en avontuurlijk concert in het Minnewaterpark.

Balkan Beat Box is niet meteen onze meug, maar daar besliste u duidelijk anders over. Rijen ver als was het Prince zelf die acte de présence kwam geven, stond het volk in een ondertussen onder dreigende onweerswolken badend Minnewaterpark recht om van harte mee te doen met de chaos die de Oost-Europeanen die helemaal niet uit Oost-Europa afkomstig zijn produceerden. Dubstep is cool en hiphop infantiel, maar als deze jongens de ongenuanceerde vooroordelen die ik ter vermaak even spui mengen, krijgen we een feestje zoals het doodse Brugge het maar zelden beleeft. Feestje is eveneens een erg infantiel woord, dat volledig terzijde.

In een trip down memory lane keren we terug naar die ene Beach Rock op het strand van Zeebrugge met The Cure als headliner. K's Choice speelde die middag ook, en als uk van een jaar of 8 vonden we het best aardig. We zijn gegroeid en ook K's Choice (coole bandnaam, dat geef ik ze) is over berg en door dal getrokken, maar de loutering die enkele uren later door ons lijf zou sobben, hebben we op het podium tijdens de 80 minuten Bettens niet gevoeld. ‘Cocoon Crash' en ‘Not An Addict' konden op de hele wei op herkenningsapplaus rekenen en de band rond Sarah Bettens werd doorheen het hele optreden door een uitgebreide schare fans geruggensteund, maar het kon niet verhelpen dat we zelden een festivalgevoel hadden tijdens K's Choice.

Onze reden om Cactus boven Werchter Boutique te verkiezen heette evenwel Declan Patrick MacManus ofte Elvis Costello. ‘Secret, Profane and Sugarcane' mag dan al het niveau van pakweg ‘The Delivery Man', het magnum opus uit zijn nacarrière, niet halen, het is een aardige cd en Costello bracht met zijn akoestische begeleidingsband The Sugarcanes alleszins iets waar het gretig naar anticiperen was. Tussen nummers uit zijn meest en minst recente album (‘My Aim Is True' was opvallend goed vertegenwoordigd) bracht Costello enkele rillingen om in te kaderen. De combo ‘New Amsterdam' - ‘You've Got To Hide Your Love Away' was fantastisch, ‘The Delivery Man' subliem, en ook ‘Down Among The Wines and Spirits' en ‘Red Shoes' bleven akoestisch zonder moeite overeind. Helaas kwam de lakmoesproef in de vorm van een zelden geziene regenval er even later, en kon een akoestische Costello de vlucht uit Egypte nooit beteugelen, enkele flauwe regenmopjes en een mak ‘I Want You' ten spijt. ‘Grateful Deadcover Friend of the Devil' was een laatste hoogtepunt, daarna leek Costello er Lance Armstrong-gewijs zelf niet echt meer in te geloven.

Als God zijn duivels sommeert moet zelfs een Digg*-recensent ootmoedig buigen, en bijgevolg bleef Jamie Liddell ongezien. 2010 was niet de meest briljante of muzikaal meest geslaagde editie van het festival daar aan het pittoreske Minnewaterpark, maar met Black Mountain, José James en Balkan Beat Box hebben wij er drie bij om in het oog te houden. Wat u?