Regie en scenario: Neil Marshall
Met: Michael Fassbender, Olga Kurylenko, Dominic West, David Morrissey, J.J. Feild, Imogen Poots e.a.
97 min. / UK / 2010

Voor Digg*ers van: ‘Gladiator', ‘Doomsday', ‘Deliverance', ‘Rambo: First Blood'

Kent u dat soort film waarbij je na afloop nog even in je zitje moet blijven, gewoon omdat je zo overmand bent door emoties dat wandelen of spreken er nog eventjes niet inzit? Of waarbij je door de complexe thematiek niet goed weet wat nu net te denken van de personages of de morele vraagstukken? Of nog, het soort film dat je tot nadenken aanzet en je dwingt om even met een ander perspectief naar de wereld te kijken? Ja? Wel, regisseur Neil Marshall geeft geen bal om dat soort films. Veeleer is hij iemand die, net als mannen zoals Robert Rodriguez en Quentin Tarantino, met graagte ideeën pikt uit al dan niet superieure B-cinema (in dit geval vooral die van John Carpenter) en geweld(dad)ige popcultuur, om zo zelf tot een soort gemuteerde hybride van pulp en kunst te komen. Een man naar ons hart, quoi. Na ‘The Descent' en ‘Doomsday' is ook zijn nieuwste er immers weer boenk op. En daarbij kijken we enkele schoonheidsfoutjes graag door de vingers.

‘Centurion' speelt zich af in het jaar 117. De Romeinen hebben het moeilijk in Groot-Brittannië en krijgen vooral slaag van de woeste Picten. Aan generaal Virilus (Dominic West) om met zijn onoverwinnelijke negende legioen in de aanval te gaan. Het leger wordt echter in een hinderlaag gelokt, generaal Virilus (geweldige naam, toch?) wordt gevangen genomen en slechts zeven soldaten overleven de slachting. Onder leiding van centurion Quintus Dias (Michael Fassbender) moet het kleine groepje nu vluchten voor de beestachtige Etain (Olga Kurylenko), een stomme (tongloze, doch voor onze helden tevens lichtjes vervelende) krijgster van de Picten die niet van plan is te rusten vooraleer ze haar woonkamer kan versieren met de hoofden van de zeven overgebleven Romeinen. Een kat-en-muisspel in de onheilspellende wouden van Schotland kan beginnen.

Na de horrorfilm en de postapocalyptische actiefilm, gaat Marshall dit keer dus voor de historische survival thriller. Geen ellenlange speeches of plechtstatige toon echter in deze tegendraadse Britse productie. Er wordt duchtig gespeeld met de conventies van het genre, compleet met stoere dialogen ("Mannen, wat er ook uit die mist komt, houd de linie!" Jà, doen!), brutale veldslagen (het digitale bloed spat stijlvol op tegen het grijsblauwe kleurenpalet) en nobele helden. Toch doet ‘Centurion' eerder denken aan ‘Deliverance' of zelfs ‘Rambo: First Blood' dan aan de duffe spektakels van Ridley Scott. Met een aanstekelijke passie voor cinema en morbide humor à la Sam Raimi weet Marshall zijn jongensachtige actiefantasie te injecteren met het gevoel van onversneden fun dat in dit genre al snel verloren durft te gaan.

Ook de acteurs leveren goed werk. Ondanks de flinterdunne karakteriseringen zit je tegen het einde luidkeels mee te supporteren voor de overblijvers. Zowel Michael Fassbender als Dominic West zijn natuurlijk namen die cinefielen al lichtjes doen kwijlen, al is Fassbender niet even indrukwekkend als gewoonlijk als de ultieme plichtsbewuste krijger (lees: droogstoppel). Hij gaat er in zijn sérieux wel zo over dat een beetje ironie nooit veraf is. West mag echter eindelijk nog eens de show stelen als de zuipende Virilus. De man krijgt - alas! - veel te weinig screen time maar het doet al deugd om McNulty eindelijk nog eens in groten doen te zien. De grens tussen tongue in cheek en ongegeneerd episch vervaagt echter niet alleen in de vertolkingen, maar sijpelt door in de gehele feel van de film. Vaak weet je niet of je nu naar een serieuze spektakelfilm of naar een door en door onnozel crapfest zit te kijken. En weet u wat? Ik wed dat de acteurs dat ook niet goed wisten. ‘Centurion' heeft soms dan ook een beetje last van schizofrenie.

‘Doomsday', Marshalls vorige, was nog pure cult, ‘Grindhouse' op peppillen, een vettige, etter in het rond spuitende, "fuck yeah" uitschreeuwende brulboei van een film. Voor ‘Centurion' houdt Marshall zich iets meer in. En toch. Ook in deze film (of ode-aan-de-film, zo u wil) draagt de man zijn invloeden trots op z'n mouw. Zijn grote voorbeelden komen als vanouds uit de B-filmstal (van het plakkerige en onsubtiele soort), maar ook van daarbuiten (wij onthielden niet alleen Robert Rodriguez en de Mel Gibson van ‘Apocalypto', maar ook Walter Hill en John Boorman). Net als generatiegenoot Ruben Fleischer, van ‘Zombieland', en Sam Raimi (als die zich tenminste kan bezighouden met producties zoals ‘Evil Dead II' of het geweldige ‘Drag Me To Hell'), probeert Marshall films te maken die hij zelf graag zou zien en die hij vroeger óók graag zou hebben gezien. De bullshit-o-meter wordt op die manier pijlsnel de hoogte in gejaagd, maar ‘s mans enthousiasme werkt aanstekelijk en al snel zit je te grijnzen als een twaalfjarig jongetje dat voor het eerst ‘Indiana Jones' mag zien. Alleen al de ‘Tien Kleine Negertjes'-structuur van de plot is genoeg om uw inner child te doen kirren van plezier.

‘Doomsday' ging tot in het extreme prat op zijn eigen crappiness, het was een film die lak had aan goede smaak en die daarom ook veel verder ging (herinner u de human barbecue-scène) dan ‘Centurion'. En ja, daardoor was ‘Doomsday' juist nog net iets plezieriger. ‘Centurion' valt meer tussen twee extremen in (serieus epos en goor cultfestijn) en hoewel Marshall volgens mij best in staat is om een degelijk historisch drama in elkaar te boksen, werkt ‘Centurion' toch het best wanneer de man even voluit fout durft te gaan.

Dat doet ons er overigens aan denken dat ‘Centurion' alleen al de moeite is voor één bepaalde, zeer foute scène met een geveld hert. Het is geleden van ‘Agora' - "bij deze schenk ik u het bloed van mijn cyclus," ook fout genoeg - en de tortillascène van ‘Toy Story 3' dat wij nog eens zo smakelijk gelachen hebben. Oké, het geforceerde slot kan niet echt overtuigen, de shaky cams durven al eens te storen (hoewel niet zo hard als bij pakweg de twee laatste ‘Bourne'-films) en de fraai gefotografeerde bossen van Schotland kunnen uiteraard een gebrek aan diepgang niet verhullen. Maar weet je wat? Fuck it! ‘Centurion' is één van de coolste films die u dit jaar zult zien. It's Rome, Iacobus, but not as we know it.

Door Vincent Van Peer 21/07/2010 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (3) van anderen of geef uw mening