Regie: Mike Mitchell
Scenario: Josh Klausner, Darren Lemke
Met: Mike Myers, Cameron Diaz, Eddie Murphy, Antonio Banderas, Walt Dohrm, Jon Hamm e.a.
93 min. / USA / 2010

Voor Digg*ers van: Drek. Ik bedoel, ‘Shrek'.

Dreamworks wou met de vierde aflevering van de om onbegrijpelijke redenen nog steeds razend populaire ‘Shrek'-franchise terugkeren naar het begin. Minder postmoderne gags en winks, meer subtiele humor en met de nadruk op de personages. Cool! Wat ze daar eigenlijk mee wilden zeggen, was dat de inspiratie volledig, 100%, al-sla-je-me-dood óp was en dat ze daarom voor de tweede keer een origin story wilden maken om... Ja, waarom eigenlijk? Om voor een twééde keer te laten zien hoe Shrek Fiona ontmoet en hoe ze via een plagerig heen-en-weer van subtiele hints uiteindelijk in elkaars armen vallen? (Ja, het is écht wel meant to be bij die twee.) Om voor een derde keer te laten zien hoe Donkey is geëvolueerd van een plezierig-vervelende sidekick naar een stinkend-vervelende sidekick? Of om gewoon nog een laatste keer langs de kassa te passeren? Alhoewel, laatste keer... Momenteel staat de Puss in Boots-spin-off al in de steigers. Arriba?

In deel 4 begint het verhaal met vijf van de meest dodelijk irritante minuten uit de recente cinemageschiedenis. Shrek verkeert in volle midlife crisis - voelt u de mannen van de marketing al brainstormen over deze slimme, nay, geniale vondst? - en hij heeft er genoeg van. Genoeg van zijn drie lawaaierige kinderen, genoeg van zijn status als toeristische attractie, en bovenal genoeg van de zenuwslopende routine elke dag opnieuw en opnieuw. Enter Repelsteeltje (nieuwkomer Walt Dohrm), een geniepig ventje dat Shrek overhaalt om één dag uit zijn leven te geven die hij kan beleven zoals hij dat het liefst wil: als oger. Niet als de aaibare oger die hij is geworden, maar als het gevreesde wezen dat achternagezeten wordt met hooivorken en fakkels, modderbaden neemt, en scheten laat in gesloten ruimtes. Repelsteeltje heeft echter eigen plannen en als Shrek niet snel de hulp krijgt van de vrienden die hem nu niet meer herkennen, dan zou hij wel eens nooit meer kunnen terugkeren naar zijn gewone oude leventje.

Het hoeft amper gezegd te worden wat het levenslesje is dat Shrek hieruit leert. Op een bepaald moment zegt hij het letterlijk: "Ik leidde een perfect leven, maar ik kon het niet appreciëren toen ik het had." Conclusie? Stress is voor niks nodig, stop gewoon met zeuren, en vervul de plichten in uw leven. Uiteindelijk wordt Shrek zelfs op de vingers getikt omdat hij niet tevreden was met zijn hersenverlammende bestaan. De slecht verborgen, conservatieve boodschap over plicht en werk en wat heb je nog allemaal is zo conformistisch dat je er aanstoot aan zou kunnen nemen, maar bovenal verraadt ze gewoon het bedroevende gebrek aan inspiratie dat de hele film kleurt. 't Is te zeggen: gebrek aan kleur geeft. Hoe je het ook draait of keert, een saaiere boodschap kan je niet snel bedenken voor een (animatie)film.

Misschien dat de fletse boodschap een tikkeltje beter zou overkomen, moest het scenario niet op automatische piloot zijn neergepend. Zoals gezegd krijgen we echter gewoon voor de tweede keer de beginnende vriendschap tussen Shrek en Donkey, de beginnende liefde tussen Shrek en Fiona, Puss in Boots die dik is geworden (en als een van de weinige personages ook een keer of twee grappig mag zijn). Daartussen loopt dan nog Repelsteeltje, omdat elke film nu eenmaal een slechterik nodig heeft. Walt Dohrm doet dat niet slecht, hoor (zijn "bring me my angry wig" kon ons zelfs doen gniffelen), maar hij krijgt een rol zonder vlees. Ongemakkelijke emotionele scènes moeten de spanning doorbreken, maar zijn eerder gênant dan pakkend. En zo sleept het boeltje zich anderhalf uur lang naar de eindmeet, zonder passages die ook maar een tikkeltje creativiteit verraden.

Ergst van al is nog dat ‘Shrek Forever After' zo bitter weinig geslaagde mopjes bevat. Niet dat wij ons echt aan een dijenkletser verwachtten, maar toch. Een stuk of vijf goede grappen in een film die er een punt van maakt om per minuut toch wel minstens een poging tot humor te ondernemen? Geen vette, me dunkt. De dialogen en het gevoel voor detail in decors en achtergrond die van de originele ‘Shrek' zo'n, euh, origineel filmpje maakten, zijn hier helemaal foetsie. ‘Shrek' geraakt allang niet meer aan de enkels van de oude sprookjes waarvan het ooit zo'n liefdevolle pastiche was - parodie durven we in deze context echt niet te gebruiken. Hier krijgen we als dieptepunt dan ook hersenverlammende lijnen als "You're a cat-astrophe!" - "And you're re-donkey-lous!" De pijnlijke stilte in de schrijverskamer toen een nietsvermoedende stagiaire deze regels pitchte, moet toch oorverdovend zijn geweest? Blijkbaar niet.

Het dient wel gezegd dat ‘Shrek 4' er technisch gezien erg knap uitziet. Het is de meest afgewerkte productie totnogtoe uit de Dreamworks-stal, al klopt ‘How To Train Your Dragon' deze - haha - stinker wel moeiteloos op punten. Animatie is blijkbaar een dankbaar medium voor 3D, want hoewel het er voor de kids spijtig genoeg allemaal net iets minder kleurrijk uitziet, leent een volledig digitale wereld zich wel perfect voor een driedimensionale weergave. Om nu te zeggen dat ‘Shrek Forever After' zoiets heeft als diepgang is enkele bruggen te ver, maar ondanks het feit dat het een lopende band-product is, kan je er niet omheen dat het een product is dat wél degelijk in elkaar zit. Nogmaals: technisch gezien dan, want een degelijk scenario schrijven is blijkbaar nog altijd veel moeilijker dan een ganse wereld optrekken uit enen en nullen.

À propos, (over nullen gesproken) kan iemand mij eens uitleggen waarom de mensen van Dreamworks en de lui achter ‘Scary Movie' en consorten het schijnbaar een summum van humoristisch vernuft vinden om mensen in het midden van een scène te laten breakdancen? In ‘Shrek Forever After' wordt er - in tegenstelling tot bovengenoemde consorten - nog net niet in mensen hun aangezicht geürineerd tijdens dat dansen, maar het scheelt niet veel of de makers waren tot dat niveau afgedaald. Triestig hoor, jongens. Kleine tip: ‘L'Illusioniste' en ‘Toy Story 3' draaien nog in de meeste zalen. Ga daar anders eens een kijkje nemen.

Door Vincent Van Peer 21/07/2010 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (2) van anderen of geef uw mening